Wspominamy pallotynkę Melanię Mularz z Rudy-Rysie i pallotyna Stanisława Gibałę z Mokrzysk  (bap)  2025-11-12

MULARZ Melania (1922 – 2002), pallotynka

Urodziła się 2 VI 1922 w miejscowości Rudy-Rysie (pow. Brzesko), w diecezji tarnowskiej, w rodzinie Wojciecha i Salomei z d. Kania. Była najstarsza z 7. rodzeństwa. Po śmierci matki, w wieku 14 lat, zajęła się wychowaniem swego rodzeństwa, a po kolejnych 8. latach, gdy zmarł jej ojciec, musiała zatroszczyć się o byt materialny rodziny. Do zgromadzenia pallotynek wstąpiła w 1951. W Sucharach złożyła 5 VIII 1954 pierwszą profesję i 6 lat później wieczystą.

Początkowo pracowała w kuchni, w domach pallotynek na gdańskiej Górce i Gdańsku-Letniewie oraz u pallotynów w Ołtarzewie, Częstochowie i Poznaniu. W latach 1967-79 jako salowa opiekowała się dziećmi specjalnej troski w Domu Pomocy Społecznej w Gdańsku przy ul. Malczewskiego, a w okresie 1979-82 była zakrystianką w Krakowie. Przez następne lata przynależała do domu w Ursusie, ul. Wojciechowskiego. Tam przez ostatnie 10 lat zapadła na chorobę Alzheimera, która stopniowo się pogłębiała. Ostatnie 5 lat leżała już w łóżku, zdana na opiekę współsióstr, przez co stała się sercem wspólnoty, gromadząc wokół siebie siostry pragnące jej pomóc. Zmarła 4 IV 2002. Została pochowana w kwaterze pallotynek na cmentarzu parafii św. Józefa, Warszawa Ursus-Solipce, przy ul. Ryżowej.

Oprac.: ks. Stanisław Tylus SAC (na podstawie opracowania Sióstr Pallotynek) [Dostęp 2025-11-12]
Ostatnio zmodyfikowano: 25 marca 2015 (uzupełniono 3 grudnia 2018)

źródło: libermortuorum.pl [Dostęp 2025-11-12]

GIBAŁA Stanisław (1913 – 1997), brat

Urodził się 30 V 1913 w Mokrzyskach, w parafii Szczepanów, w diecezji tarnowskiej, jako syn Józefa i Salomei z d. Cisak. Do stowarzyszenia wstąpił 28 IX 1931 w Wadowicach. Sutannę przyjął 19 III 1932 w Sucharach. Pierwszą profesję złożył tam 19 III 1934 na ręce ks. Wiktora Krakora, zaś wieczną 19 III 1937 w Warszawie na ręce ks. Józefa Zawidzkiego.

W 1934 rozpoczął pracę w pallotyńskiej drukarni w Warszawie jako introligator. W 1940-48 pracował w Wadowicach na Kopcu, dalej w Ząbkowicach Śląskich (1948-57), Ołtarzewie (1957), Wałbrzychu (1957) i ponownie w Ząbkowicach. 23 IV 1958 został skierowany do pracy w wydawnictwie Pallottinum.

W Poznaniu mieszkał do końca swego życia (przez 39 lat). Po przejściu na emeryturę nadal pracował w drukarni, a gdy brakowało mu już sił do pracy w swoim zawodzie, zawsze był skory do pomocy w różnych pracach wspólnoty. Zmarł nagle w Poznaniu 14 IX 1997 po porannej mszy, odprawieniu drogi krzyżowej i ćwiczeniach duchownych. Po nich miał udać się z ks. Stanisławem Gawryłą i br. Tomaszem Sierakiem na grzyby do lasu, ale wolą Boga było, aby podążył na wyprawę do Królestwa życia wiecznego. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 18 IX w Poznaniu, na które przybyło ponad 50 współbraci z wielu domów obydwu prowincji, na czele z ks. wiceprowincjałem Józefem Nowakiem. Była obecna też rodzina zmarłego i pracownicy wydawnictwa. Liturgii pogrzebowej przewodniczył ks. proboszcz ze Szczepanowa, z rodzinnej parafii br. Stanisława. Okolicznościowe kazanie wygłosił ks. wiceprowincjał Wojciech Pietrzak. Został pochowany w II kwaterze pallotyńskiej na poznańskim cmentarzu Junikowo.

Należał do grupy braci rozprowadzających w okresie międzywojennym „Kalendarz Królowej Apostołów”, którzy odwiedzali domy, co wzmacniało w nich cnotę pokory i wierność stowarzyszeniu. Był człowiekiem modlitwy, spędzającym każdego dnia wiele czasu w domowej kaplicy. Jego krótki testament zawierał następujące słowa: „Pragnieniem moim jest, abym uczestniczył ze wszystkimi w uwielbieniu Pana, Króla Wieków”.

Kiedy pozwalały zdrowie i siły, wszystkie wolne dni wykorzystywał na wyprawy w góry. Doskonale znał Tatry, po obu stronach granicy, o których chętnie i z zapałem opowiadał.

Ostatnio zmodyfikowano: 12 stycznia 2015
Tekst biogramu: Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów (1915-2012), Ząbki 2013, 189-190

źródło: libermortuorum.pl  [Dostęp 2025-11-12]

(bap)