LUDZIE JAK WILKI  (Antonina Radzięda)  2026-07-11

Jasiu, czy załatwiłaś sobie ten samochód w pracy. Już tak dużo czasu minęło od śmierci wujka, trzeba wreszcie przywieźć te meble, co po nim zostały.

- Wiesz, mamusiu, przecież nie mogę tak dla siebie tylko brać samochodu. Jak będzie trzeba coś zawieźć do Katowic, to z powrotem mogą mi zabrać te rzeczy. No i ja też żeby tam być, muszę sobie załatwić delegację na ten dzień. Ale nie martw się, przecież nie ucieknie to wszystko.

- Nie wiem czy nie ucieknie, bo Zbyszek chce sobie mieszkanie odnowić, a meble mu przeszkadzają.

- No dobrze, powiem jutro Bakowiczowi, że sprawa jest pilna, to się postara coś zorganizować.

„ Tak”- myśli Janka, Bakowicz jest jej przyjacielem, chociaż niby tylko współpracują razem. Chyba nawet nikt się nie domyśla, że łączyło ich coś więcej niż praca. Tylko mąż, po urodzeniu Krysi osiemnaście lat temu, miał jakieś wątpliwości co do swego ojcostwa. Udało się jej wmówić mu, że widać zapomniał, że współżyli w tym czasie i Krysia jest na pewno jego córką. Jemu się nie podobało, że Krysia zupełnie do nikogo nie była podobna, a rudymi włosami przypominała właśnie Bakowicza.

Dużo ją kosztowało, aby męża przekonać, że w jej rodzinie też się rudzi zdarzali. Prawda była jednak inna, to Bakowicz był ojcem Krysi. A dziś, myśli Janka, jest tylko przyjaźń między nią a Bakowiczem.

Jednak jego stanowisko w pracy dużo znaczy, a jego pomoc wiele jej dała w życiu przez te długie lata.

Teraz też, jeżeli go o coś poprosi, to zawsze załatwi. Mama tak nalega, a jej się nie chce jechać po te stare meble aż do Katowic.

- Jasiu, wiesz nie myśl że te meble nie są wiele warte. One dla mnie znaczą bardzo dużo. Przypominają mi moje dzieciństwo i młodość. Teraz cieszę się, że będziemy je mieć tutaj, w tym domu.

- No, późno już mamo, muszę iść do siebie, dobranoc.

- Dobranoc, dziecko, a pomódl się tam za duszę wujka Staszka.

- Nigdy nie zapominam, mamo.

Następnego dnia poszła do pokoju Bakowicza.

- Jak się masz, Michał?

- W porządku, Jasiu. Co u ciebie nowego?

- Cóż by było nowego, przecież się widzimy codziennie, to wiesz. W pracy było trochę kłopotów z tym Gucą, wiesz on ciągle chce podwyżek i wszędzie interweniuje. U was też był, prawda?

- A był i to nie raz. Ale wiesz Jasiu my trzymamy z wami, a im głupim robolom wydaje się, że mają w nas oparcie. Przecież my i dyrekcja to jedno. Siedzimy na jednym stołku. Ale wiesz, tak dla pozoru to ja mu powiem, że mu pomożemy. A wy tam też mu coś podnieście, bo on za dużo rozrabia. Jak myślisz, da się to zrobić, Jasiu?

- Pewnie, że się da, ale czy nie jedziecie do Katowic z towarem w najbliższym czasie?

- A co, ciągle ci mama tymi meblami głowę zawraca?

- No tak, wiesz jak starsi ludzie, strasznie chce mieć w domu te meble po zmarłym bracie. To są właściwie rodzinne stare meble.

- Dobrze, zaraz zadzwonię do Mundka. – wziął słuchawkę i wykręcił jakiś numer. – Halo, Mundek, cześć Mundek. Mam sprawę do was, nie jedziecie czasem, w najbliższych dniach do Katowic?

- Nie, nie mamy tam na razie zamówienia.

- Ale się da skombinować, co Mundek?

- No wiesz, ja nie mogę wiele skombinować, muszę mieć dyspozycję.

- Słuchaj, a jutro macie jaki wolny samochód?

- Da się zrobić. A po co pojedziemy?

- To już ja coś wymyślę i też tam pojadę w delegacji. No to przygotuj jakiś samochód na jutro i dzięki. Na razie cześć.

- No widzisz Jasiu, zrobione. Dla ciebie wszystko, jak zwykle. Ciesz się, jest samochód na jutro. A ty też załatw delegacje dla siebie, pojedziemy razem w sprawach służbowych.

- No to świetnie, coś skombinuję. Dzięki za pomoc, zawsze mogę jak widzę na ciebie liczyć.

- A możesz, możesz. Pojedziemy razem, to wiesz, sama przyjemność dla mnie Jasiu.

- Ee, tam dawne czasy, trzeba zapomnieć.

- Nie zapominam, wiesz to przecież, zawsze jesteś mi bliska. A jak tam Krysia, teraz maturę zdaje, prawda?

- Tak, zdaje jeszcze jeden egzamin ma i to dziś go zdaje.

- Chyba nie ma problemów.

- Wiesz przecież, że się świetnie uczy, o nią się nie martw.

Ale przydała by się pomoc, twoja pomoc. Chodzi o studia.

- O ile to tylko możliwe, to pomogę. Mamy tam na uczelni swoich ludzi, myślę, że da się coś zrobić. A gdzie się Krysia właściwie wybiera?

- Ona chce iść na polonistykę.

- To nie będzie trudno, bo na pedagogiczne dużo łatwiej jest się dostać.

- No to do widzenia, Michał, do jutra i dziękuję.

- To nawet mnie nie pocałujesz?

Zbliżyła się do niego, ale ktoś zapukał, więc odskoczyła i wyszła. Dzieci były w domu, kiedy wróciła. Wiedziała, że Krysi poszło dzisiaj świetnie, bo była u niej w pracy pochwalić się. Miała czym się chwalić. Krysia była ładną dziewczyną, jej rude włosy były teraz dużo ciemniejsze. Na twarzy miała trochę piegów, a buzia była miła i delikatna. Wszyscy ją lubili i w szkole i w domu. Krysia kochała mamę i ze wszystkiego jej się zwierzała. Natomiast z Grześkiem, starszym synem, miała trochę kłopotów. Matury nie zdał i miał ją poprawić na drugi rok. Rok minął i on nie poszedł na egzamin. „Pracował na razie, ale o studiach to już nie ma co marzyć”- myślała Janka.

- Mamusiu, zdałam tak dobrze, że nie ma się co martwić o studia. Na pewno się dostanę.

- No, myślę, że się dostaniesz. A ja jutro nareszcie jadę do tych Katowic, niby w delegacji, ale przywiozę te meble po wujku Staszku. Akurat jest okazja załatwić to bez dodatkowych kosztów, pojadę samochodem z pracy.

- A nie miałabyś okazji rozglądnąć się, czy nie ma dla mnie butów, bo wiesz jak tu trudno kupić- wtrącił się mąż.

- Dobrze, może uda się co znaleźć. Chciałbyś czarne, płytkie, prawda?

- Tak i nie zapomnij, nr 42, trochę szersze.

- Przecież niejeden raz ci buty kupowałam, to pamiętam.

Do Katowic wyjechali zaraz rano, Michał czekał na nią w samochodzie z kierowcą. Był to duży samochód i miejsca było w kabinie dla trzech osób. Dzień był pochmurny i deszczowy. Jechali dwie godziny, całą drogę żartowali i śmiali się. Kierowca był obyty światem i sypał żartami, tak, że czas zleciał im szybko.

W Katowicach załatwili swoje służbowe sprawy, podbili delegację i już po południu podjechali pod dom zmarłego wujka. Dom ten stał na obrzeżach Katowic, był bardzo zniszczony. Nie dbał o niego wujek, bo i tak połowę domu zajmowali przymusowi lokatorzy.

Właściwie to prawie nic nie płacili za mieszkanie, a syn wziął teraz to mieszkanie i chciał wyremontować dla córki. Wiedział, że Janka dziś przyjedzie i czekał na nią w mieszkaniu. Wynieśli do samochodu stolik, szafkę, stare lustro i etażerkę.

Było to wszystko stare i zniszczone. Janka wstydziła się Michała, że takie starocie nic nie warte przewozi taki kawał drogi.

- Wiesz, Michał, mama to tak ceni, a widzisz jakie to rupiecie.

- Nie ma się co dziwić, starzy zawsze do swoich rzeczy są przywiązani, myślą, że są warte majątek.

- Skończone ładowanie, możemy jechać.

- Do widzenia, Zbyszek!

- Do widzenia, pozdrów od nas mamę.

- Dobrze, dziękuję.

Wyjechali na mokrą jezdnię, spod kół tryskała woda.

- Patrzcie, jak leje. Tak się ta pogoda pogorszyła jeszcze po południu.

Rozmawiali już nie tak wesoło. Czuli się trochę zmęczeni i senni. Janka oparła głowę o siedzenie i drzemała.

Michał coś mówił do kierowcy, gdy ten nagle panicznie zaczął naciskać na hamulec. Zjeżdżali z górki, a samochód jakoś bardzo szybko zaczął jechać. Nie reagował na hamulce. Na zakręcie z wielką szybkością wpadli na stojące blisko drzewo. Wbił się na nie z całą siłą. Michał oniemiały obserwował co się dzieje, chociaż działo się to błyskawicznie i nagle wszystko się skończyło. Jankę obudził pęd samochodu, zaczęła krzyczeć, a wstrząs odrzucił ją do tyłu. Uderzyła głową w jakąś wystającą część samochodu. Była przytomna i widziała co się dzieje w około.

- On nie żyje- mówił lekarz- i kierowca też. Ją trzeba helikopterem odwieźć do szpitala, czaszka uszkodzona. Potrzebna operacja.

- Ja mam krew grupy A Rh minus - powiedziała przytomnie Janka. Nie czuła bólu, tylko całkowitą bezsilność.

Lekarze popatrzyli po sobie. Może z nią nie jest tak źle, może mózg nie jest uszkodzony. Szybko znalazła się w szpitalu, tam lekarze badali ją, ale sprawa była skomplikowana. Mózg i kręgosłup był uszkodzony, nie było nadziei na przeżycie. Nie mówiła już, ale słyszała rozmowy i wierzyła, że nic jej się nie stało.

Czas stawał się rozciągliwy jak guma, zdawało jej się, że życie całe trwa w bezruchu i niemocy.

Krysia była w pokoju, wołała rozpaczliwie:

- Mamusiu nie umieraj, mamusiu, ja cię tak kocham, zostań z nami....

Chciała odpowiedzieć, że wcale nie umiera, jest tylko taka śpiąca i nie może się obudzić. Nawet oczu nie może otworzyć.

Próbowała za wszelką cenę rozewrzeć powieki, zobaczyć Krysię, powiedzieć jak ją kocha, ale tylko zadrgały jej powieki. Krysia krzyczała jeszcze okropniej:

- Mamusiu, mamusiu, odezwij się.

Powieki jej zadrgały jeszcze raz i ciemność ogarnęła wszystko. Leciała w nią powoli, aż lodowaty chłód ścisną jej serce.

Ciało drgnęło i zesztywniało.

Krysia krzyczała przeraźliwie i straciła przytomność. Cucono ją, ale krzyczała, że nie chce żyć, chce iść z mamusią.

- Mamusiu, nie zostawiaj mnie tu samej, nie zostawiaj.

Jednak została, tylko już nie taka jak była.

Szok uszkodził jej psychikę i żyła już tak z dnia na dzień, pogrążona w rozpaczy, nie zdolna do podjęcia życia na własną rękę.

Zamieszczono 23 maja 2026 r.

Tak, to prawda, Janku, wszystko prawda, jednak prawda nigdy nie jest absolutna. Gdzieś tam powstaje przekłamanie, może nieuświadomione. Twoja sytuacja tylko dla ciebie jest w ten sposób odbierana. Inni to widzą po swojemu. Nie sądzę, abyś zdołał przekonać kogokolwiek, żeby myślał tak jak ty.

- Przecież Grześku, wiem o tym, ale cóż mam robić. Nie chcę utracić wszystkiego. Małżeństwo moje wydawało się trwałe, a jest jak jest. Powiem ci, że byłem przekonany o mojej stałej miłości do Krystyny. Nasze dzieci, Bartuś i Ania są tak ważne dla mnie, a mimo to nie potrafię oderwać się od Gosi. To jest silniejsze ode mnie. Po prostu reszta oddaliła się z mojego życia. Żaden logiczny argument do mnie nie przemawia. Jestem gotów zostawić wszystko, aby być tylko z Gosią. I zrobię to, bo inaczej życie nie ma dla mnie żadnego sensu. Czy to nie usprawiedliwia mojego postępowania, powiedz mi Grzesiek. Jesteś przecież moim przyjacielem od dawna.

- Tak, wiem o tym, ale nie czyń mnie twoim sumieniem. To nie ja będę ponosił skutki, tylko ty i twoja rodzina. Wiesz, że Krysia, twoja żona, też jest dla mnie bliska i żal mi jej i waszych dzieci. Jednakże nie poradzę ci nic. Cokolwiek powiem, ty i tak zrobisz swoje, Janku.

- Wiesz co jest najgorsze, Grzesiek, to to że ja nie mam nic do zarzucenia Krystynie, a nawet chyba ta jej uległość i zgoda na wszystko co ja chcę, spowodowały, że straciła dla mnie całe znaczenie. Gośka jest jej przeciwieństwem i chociaż jest zaborcza i żądna uwielbienia, strasznie mnie pociąga. Jestem gotów iść za nią do piekła- uwierzysz?

- No pewnie, że wierzę, ale nie myślisz, że na całą resztę życia to jest nie do wytrzymania.

- O! Nie dla mnie, ja wiem, że to jest to co mi da szczęście, bo teraz jestem z nią szczęśliwy. Czuję się taki dowartościowany.

- Czym jesteś dowartościowany, możesz to jakoś określić?

- Nie, nie mogę, ja to tylko czuję. Tak mocno czuję, że nawet kiedy myślę o Gosi, to mi się tak wydaje, że cały świat pokonam.

- No, zapewne, ale na razie jeszcze nawet rozwodu nie masz. Krystyna ci go nie da, bo dla niej jesteś wszystkim. Jej się wydaje, że ona i dzieci przekonają cię do porzucenia Gośki.

- Na pewno nie, do żony nie wrócę, a dzieci przecież mnie nie utracą. Zawsze będę ich ojcem, alimenty dostaną i będziemy się często spotykać.

- Wiesz, Janek, życie nie jest proste, jak się przekonujesz. Czy Gośka zgadza się żyć z tobą dłużej bez ślubu?

- Na razie nie mamy innego wyjścia. Ale zrobimy wszystko, aby się pobrać. Przecież Gosia jest już w ciąży i to jest wielki argument do rozwodu z Krystyną.

- Rzeczywiście, to jest argument i widzę, że poszedłeś na całość.

- Nie ja poszedłem na całość, to Gosia zdecydowała się na dziecko, a ja to tylko przyjąłem do wiadomości. Myślę jednak, że dobrze się stało, bo czas ucieka i my też musimy nasz związek umocnić, a dziecko nam dopomoże, abym uzyskał rozwód.

- To po cóż ty do mnie przychodzisz i mi tu opowiadasz takie historie. Chyba jest już za późno na wahanie. A gdzie mieszkacie teraz z Gośką?

- U niej mieszkamy, ma przecież kawalerkę po ciotce, teraz już tylko dla siebie, więc ten problem mamy rozwiązany.

- A jakie duże to mieszkanie?

- Niezbyt duże, ale po rozwodzie dostanę chyba za moje mieszkanie jakieś pieniądze od Krystyny i wtedy kupimy większe.

- No, to jest tylko nadzieja. Skądże Krystyna ci weźmie pieniądze na spłacenie twojej części waszego mieszkania?

- A niech bierze skąd chce, może jej rodzice pomogą, oni zawsze mieli do mnie jakieś pretensje, to chyba powinni się cieszyć, że odszedłem.

- Tak mówisz, a przecież to już i dla twoich dzieci będzie gorzej.

- Nie będzie gorzej, Krystyna tak je kocha, że dla nich zrobi wszystko. Boję się że mi nie da rozwodu przez to nigdy. Ona będzie walczyć. Strasznie mnie to denerwuje, wydaje mi się ,że jej nienawidzę. Tak mi utrudnia drogę do szczęścia.

- Co ty opowiadasz, czy nie chcesz wejść w jej położenie i zrozumieć, że ty właśnie jesteś jej życiem i ona walczy o wszystko co najważniejsze dla niej.

- Ona walczy, rzeczywiście, nigdy się po niej nie spodziewałem, że mi się sprzeciwi. No, jeżeli mnie tak kocha to przecież powinna mi umożliwić zaznanie takiego szczęścia jakiego pragnę z Gosią.

- Też rozumowanie, czy całkiem straciłeś rozsądek?

- Może straciłem, jestem tylko wielkim ogniem, tylko dla Gosi płonę.

- Uważaj, człowieku. Czy myślisz, że tak zawsze będziesz płonął.

- Dziś jestem i jutro będę ogniem. Nie wątpię w to ani przez moment. Zrobię wszystko dla Gosi.

- Jeżeli jesteś tak nastawiony, to dlaczego nie zostawisz chociaż mieszkania dla Krystyny.

- Nie zostawię swojego, nie mogę Gosi narażać na trudy, ona tego nie będzie cierpieć. Chcę jej dać siebie i coś więcej jeszcze.

- A co Gosia myśli o tym, czego od ciebie oczekuje?

- Nie pytam jej wprost, ale myślę, że to ją bardzo upewnia o moich uczuciach.

- Widzę, Janku, że faktycznie daleko zaszedłeś i chyba nie ma odwroty z tej drogi.

- Tak, wiem, że zaszedłem już tak daleko, ale końca nie widać.

- O jakim końcu mówisz?

- Oczywiście, chcę być wreszcie wolny i będę wolny na pewno.

- Jak tak bardzo chcesz, to będziesz.

- Na razie jestem cały pochłonięty moją miłością do Gosi. Nigdy nie przeżyłem czegoś tak mocnego.

- I po to chciałeś się ze mną spotkać, by mi to powiedzieć? Czemu to akurat mnie chcesz się zwierzać?

- Bo ty jesteś przecież kumplem z tamtych lat i znasz mnie dobrze. Czy muszę ci o tym mówić, powinieneś mnie rozumieć.

- Wiesz, staram się, ale nie sądzę, abyś potrzebował mojej akceptacji dla twej miłości.

- Wiesz Grzesiek, jednak potrzebuję. Ty jesteś mężczyzną i przyjacielem, więc cóż myślisz o tym wszystkim?

- Co myślę, to myślę, a ty swoje zrobisz, czyż nie?...

- No tak, ale......

Zamieszczono 30 maja 2026 r.

---

PRZEGRANY

Wojna skończyła się już ponad rok temu, a on ostatni z grupy partyzantów błąkał się po okolicy. Teraz siedział ukryty w parowie, blisko leśnej drogi i czekał. Nikt tu prawie nie chodził, tylko czasem baby na targ z jajkami. Nie mógł im odebrać tego co miały, chociaż głód skręcał mu kiszki. Mogły rozgłosić, że ktoś w lesie napada.

Po południu jednak zobaczył kogoś na rowerze, jak wjeżdżał na leśną drogę. Zenek się szybko nieco podniósł, zobaczył młodego chłopaka, który wjeżdżał pod górkę.

Szybko się zdecydował i wyskoczył z parowu. Wyciągnął rewolwer i wymierzył w chłopaka. Ten osłupiały ze strachu podniósł ręce do góry.

- Zdejmuj marynarkę i oddawaj- powiedział Zenek.

Chłopak blady i drżący zdjął marynarkę i oddał mu.

- Zostaw rower i uciekaj, jak chcesz żyć, to nikomu nie mów o tym. Jak powiesz, to zginiesz ty i twoja rodzina, rozumiesz?

- Rozumiem- odpowiedział. Dłużej nie czekał, tylko puścił się biegiem drogą przez las.

Zenek wyciągnął portfel z marynarki. Było w nim trochę pieniędzy, fotografie i jakieś listy. Wziął pieniądze, a resztę wyrzucił.

„No, teraz w tej marynarce będę do ludzi podobny – ucieszył się- Mam pieniądze, a na rowerze mogę szybciej wyjechać stąd. Może uda mi się do granicy, albo odnaleźć swoich i uciec.”

Wyjął mapę wojskową i dokładnie ją przeglądnął, szukając drogi w miarę bezpiecznej. „No cóż, pojadę leśnymi ścieżkami, na drogach mogą mnie schwytać.”

Ruszył wydeptaną przez lata ścieżką wśród zarośli i drzew.

„Żeby tak dotrzeć do Mundka- myślał- on ma kontakty i mógłby mi pomóc uciec za granicę.”

Tu, w kraju grunt palił mu się pod nogami i na pewno go skażą na śmierć, tak jak kolegów, którzy się ujawnili.

Jechał szybko, zmierzch już zapadał. Dojechał do wiejskiej drogi. Biegła ona przez wieś i gdzie nie gdzie w oknach błyszczały nikłe światła. Głód dokuczał mu okropnie. „Może gdzieś zapytam o kawałek chleba”- pomyślał. Wybrał lepiej wyglądającą chałupę, gdzie spodziewał się, że mają chleb i podjechał bliżej.

Zostawił rower przy płocie i zapukał do drzwi. Nikt nie odpowiedział, ale wszedł, bo było nie zamknięte. Znalazł się w ciemnej sionce, a pod drzwiami w szparze zobaczył światło.

Tam się skierował i otworzył drzwi.

W izbie przy stole jedli kolację: stary chłop, chyba jego syn i dwie kobiety. Od razu jego oczy trafiły na oczy dziewczyny.

Przestraszona wstała od stołu. Zobaczył szczupłą sylwetkę niedużej dziewczyny. Dwa ciemne warkocze i duże, szare oczy z gęstymi ciemnymi rzęsami i brwiami. Jej twarz była ładna i jakaś niezwykła, pośród innych pospolitych twarzy.

Tak go zaskoczył ten widok, że powiedział tylko „dobry wieczór” i nie wiedział co ma mówić. Odpowiedzieli mu wszyscy, a stary chłop odwrócił się w jego stronę.

- A czego to szukacie po nocy, człowieku?

- Idę z daleka i zgłodniałem bardzo. Gdybyście sprzedali trochę chleba, to byłbym wdzięczny.

Chłop popatrzył na niego uważnie, na jego zniszczone spodnie i całkiem dobrą marynarkę, na ciężkie buty i powiedział:

- Siadaj do stołu, my nie bierzemy zapłaty za jedzenie, my chrześcijanie.

Usiadł więc, dziewczyna była teraz blisko, na dotknięcie ręki. Nie śmiała patrzeć na niego. On też nie chciał nadużywać gościny i okazywać zbytnie zainteresowanie ładną dziewczyną.

Stary zwrócił się do niej:

- Cela, przynieś no garnuszek kawy i więcej chleba. Chcesz ? Jak ci tam na imię-zapytał.

- Jestem Staszek- szybko odpowiedział Zenek.

Nie chciał ujawniać nawet prawdziwego imienia na wszelki wypadek.

- No, Staszek, chcesz jajecznicy?

- Pewno, że chcę, konia z kopytami bym zjadł.

- A co, tak długo nie jadłeś czy co?- zapytał stary.

- Ano tak, bo cały dzień szukam roboty. Takich jak ja jest wielu, no i nikt nie chce mnie wziąć i tak zeszło.

Chłop spojrzał na niego i spytał:

- A kosić umiesz?

- Umiem, ale jestem kowalem i wolałbym kowalstwo robić.

- No to zobaczymy, bo tu we wsi kowal przydałby się bardzo. Starego naszego kowala Niemcy z innymi rozstrzelali. Miała to być zemsta za jednego Niemca, co go partyzanci zabili. Teraz jest bieda, bo nie ma kto koni kuć, ani naprawić pługa, czy czego tam potrzeba. Masz ta jakie papiery, ktoś ty taki, bo jak tak ci wierzyć i ufać?

Zenek gwałtownie myślał, co na to odpowiedzieć. Widać ta Cela mu w głowie zawróciła, że tak głupio namotał, jak tu teraz wybrnąć z sytuacji.

Wreszcie powiedział:

- A kto ta dziś nosi jakie papiery ze sobą. Jak się umie co robić to są całe papiery i tyle.

Cela przyniosła kawę i smażyła jajka. Cały czas spoglądała w jego stronę spod pieca. Spodobał jej się, był jakiś inny niż wiejskie chłopaki, których znała.

Mowę miał też taką więcej pańską. Przyniosła jajecznicę i też usiadła przy stole. Jedli już wszyscy razem, a chłopak ciekawie spoglądał na Zenka, tylko nie śmiał go o co zapytać.

- Skąd przyszedłeś? - spytał stary.

- A zza Wisły jestem, a tam teraz ciężko, bo dużo młodych, a starzy nie oddają gospodarki póki żyją. Gniotą się tak wszyscy na kupie, to trzeba uciekać.

Chłop jakoś podejrzliwie spoglądał na niego i coś mu tu nie pasowało.

- Ano, jak chcesz, to przenocuj w stogu, tam za stodołą. Jutro zobaczymy co ludzie powiedzą na nowego kowala.

Zenon skończył jeść i chociaż zjadłby jeszcze więcej, ale nie chciał wzbudzać podejrzeń u gospodarza.

- Bóg wam zapłać za gościnę, dziś ludzie nie są hojni. Wszędzie bieda. Macie tu parę złotych, bo nie chcę was tak objadać za darmo. Pójdę teraz do tego stogu, a jutro zobaczymy co będzie.

Chłop wyszedł z nim i pokazał mu wybrany stóg. Było tam ciepło i zacisznie.

- Staszek, tylko nie pal papierosów, bo nas puścisz z dymem.

- Nie będę palił, nawet nie mam papierosów- powiedział Zenon- Dziękuję wam gospodarzu za nocleg i gościnę. Dobranoc.

- A nie ma za co. Dobranoc.

„No co tu robić,- zastanawiał się Zenon- jednak muszę dalej jechać, ale szkoda mi tej dziewczyny. Jest taka, jakiej dawno nie widziałem. Ona mnie tu trzyma i tak trudno odjechać. Jednak muszę, zostanie to za duże ryzyko.”

Nagle zobaczył głowę dziewczyny w otwartym okienku. Zbliżył się do niej i cicho zapytał:

- Nie boisz się, że cię kto ukradnie, Celino?

- A kto by mnie ta ukradł, mało to takich jak ja?

- No, nie wiem, mnie się zdaje, że mało brakuje do tego, żebym cię nie ukradł.

- A po co kraść, jak jest się uczciwym, to się nie kradnie.

- A nie masz ta jakiego narzeczonego, przecież taka ładna dziewczyna to nie jest sama.

- Aha, a co to cię obchodzi. Zresztą, ja tam się za mąż nie śpieszę.

- Pewnie na mnie czekałaś, co, Celino?

- Nie żartuj sobie, ledwie spojrzałeś, a już byś się żenił, tylko ciekawe jak.

- Żenił, nie żenił, ale nigdy nie wiadomo kto komu przeznaczony. A ty Celinko, spodobałaś mi się od pierwszego wejrzenia. Chciałbym tu zostać, ale nie wiem co ty na to.

- E, co tam ja wiem. Wiem tyle, że chłopaki lubią bałamucić, a potem to różnie jest. Taki jak ty, to nie wiadomo kto i jak. Wczoraj tu po wsi pytali, czy kto obcy nie był- tak mi Maryśka, moja koleżanka mówiła. Tata tego nie wie, bo by pewnie bał się ciebie przyjmować.

- Co ty powiadasz, Celinko. Czy to nigdy obcy tu do wsi nie przychodzą, czy co?

- Na wsi, to zaraz wszystko wiedzą, a przez wojnę to dość przeszli, to się boją.

Zenek natychmiast powziął decyzję.

- Wiesz, Cela, pójdę już do tego stogu spać i ty też pewnie musisz. Jutro pogadamy. Śpij dobrze i pomyśl o mnie mile. Dobranoc.

- Dobranoc- odpowiedziała zawiedzionym głosem Celina.

Odszedł i kiedy zamknęła okno, zabrał rower i szybko odjechał.

„Muszę koniecznie do lasu dojechać, bo widać na całego nas tropią. Nie mogę już szosą jechać.”

Do lasu nie było daleko i już skręcał w leśną drogę, kiedy w oczy zaświeciły mu latarki. Ktoś krzyknął:

- Stój! Ręce do góry!

Całą siłą rozpędził się na rowerze, chcąc uciec. Za nim padły strzały.

Nagle ostry ból przeszył mu pierś. Rower upadł razem z nim.

Zdążył pomyśleć: „No to po wszystkim...”

Zamieszczono 6 czerwca 2026 r.

Starego Władka Pacerkę złość roznosiła. Musiał ją na czymś wyładować. Rzucił kamieniem w Burka uwiązanego przy budzie, aż się buda zatrzęsła, ale Burek ocalał. „No, ale ja im pokażę- myślał sobie Władek – Dostaną schedę, niech czekają.” Ta myśl go prześladowała.

Jedną miał córkę, Maryśkę. Syn jak był mały, to się utopił w gliniance i dziś wszystko co miał, myślał kiedyś zapisać Maryśce.

Ale niedoczekanie jej i jej męża, Staszka. To on tyle się naharował, niedosypiał, byle robota nie czekała. I jak mu się dziś odwdzięczają!

Do miasta chcą iść, ale żeby gospodarkę sprzedać, zmarnować i iść w te gołe mury, to mu się w głowie nie mieściło.

Jak chcą, niech idą. Ale on nie sprzeda ojcowizny.

„Im się jeszcze odniechce miasta”- myślał Władek na pocieszenie. Ale co to za pocieszenie, kto go na starość przypilnuje. Kobieta przecież też nie młódka i jak oboje z tym wszystkim sobie poradzą.

Wszedł do chałupy, a z sionki kury przestraszone uciekły, gdacząc. Zośka, jego żona, zmywała naczynia w miednicy i udawała, że go nie widzi. Bała się jego złości, bo potrafił tak przyłożyć, że się ruszyć nie mogła. I to o byle co. A co dopiero dziś, jak młodzi chcą iść w świat, zamiast trzymać się ziemi i chałupy. W sercu czuła, że lepiej dla nich iść stąd, ale znów myśl, że przecież szkoda tej gospodarki, prześladowała ją uparcie.

Co oni mają zrobić, stary na pewno nie sprzeda, bo nikt nim nie będzie rządził. Taki już jest, żeby zdychał, to woli na swoim.

- Zośka, aleśmy się doczekali. Tyle czasu się żyło, a teraz w inny świat iść, to już nie dla nas. Co ty myślisz.

- No, a co mam myśleć, jak zarządzisz, tak i będzie. Przecież tyś tu gospodarz, co ja mam do gadania.

- Ano tak, zawsze na mój łeb wszystko - zaczął krzyczeć. - Ale ja im pokażę. Co oni sobie myślą, żem stary kapeć. Dam sobie radę bez nich, niech idą, tylko czy tam tak lekko w tym mieście!

- Przecież wiesz, że Staszek ma być do roboty przyjęty w fabryce. Pojechali oboje zobaczyć co tam ich czeka. Pewnie wnet wrócą, to zobaczymy. A tyś, Władek, też winien. Co myślisz, że będziesz tak pomiatał Staszkiem, a on będzie robił i słuchał stale twoich krzyków? Marysia zwyczajna, ale on tu dwa lata dopiero. Już nie te czasy, żeby dawać się poniewierać.

- Czyś ty głupia, kobieto. To co ty sobie myślisz, że mam takiego młodzika słuchać jak mi doradza, co i gdzie siać, jak orać i w ogóle. Tyle lat gospodarzyłem i było dobrze. To co, dziś jest źle?

- Ty się Władek przypatrz po ludziach. Nikt nie chce w polu robić, ani gospodarzyć. Jak Staszek jest chętny i nie głupi, a chce tu robić, to powinieneś pomyśleć jak go przytrzymać. Ludzie zapisują gospodarki i mają rentę. Dzieci muszą dać opiekę, bo im wszystko możesz odebrać, już nie jesteś młody i wiesz, że wnet całkiem opadniesz z sił.

- Tak, to co mam za wyjście? Do miasta nikt nie chce iść na niepewne. Dzieci też wiedzą, że i tam nie lekko, a my się do miasta nie nadajemy.

- Ale jak na swoim, to każdy inaczej myśli i chętnie pracuje - powiedziała Zośka.

Władek, choć zły jeszcze, ale zaczął powoli zmieniać swoje myśli.

To prawda, starość nie będzie czekać, a zdrowie zharatane to i wnet człowiek może nie dać rady robić.

- No wiesz, Zośka, strasznie ciężko pomyśleć, że już nie będę gospodarzem, jak im to zapiszę. Ale spróbuję z nimi pogadać jak wrócą. Żeby tylko co tam nie znaleźli i nie chcieli uciekać.

Czuł się w sobie upokorzony i zmalały.

Jakie to życie będzie, jak Staszek będzie gospodarz, a on tylko do pomocy się nada, albo do niczego.

Westchnął ciężko, usiadł przy stole i głowę spuścił nisko, nagle postarzały i niepotrzebny, jak wysłużony, stary pies.

Zamieszczono 13 czerwca 2026 r.

„O, jak dużo liści spadło z drzew”- myśli Gośka.

„ Tak, to znów jesień przyszła. A tu, w tym starym, zaniedbanym parku tak się dobrze siedzi. No cóż, muszę się trochę zastanowić, co robić dalej. Nikt mi tu o tej porze nie zakłóci spokoju, wszyscy są w pracy, w szkole. Wszyscy zajęci swymi sprawami. A ja mam ten swój problem, o którym nikomu nie mówię, sama muszę to rozwiązać.”

- Hej, Gośka, co ty tu robisz sama?

Gośka ocknęła się z rozmyślania i zobaczyła Tereskę, koleżankę z pracy.

- No, jak widzisz, siedzę sobie i oglądam jesienne drzewa.

- Tak, przecież wzięłaś wolne, aby załatwić ważne sprawy.

- No tak, właśnie je załatwiam.

- Co ty opowiadasz, chyba ci odbiło. Tu w parku załatwiasz?

- Właśnie tu mam nadzieję coś załatwić, ale teraz to wątpię w to...

- Dlaczego, o co chodzi?

- Mniejsza o to, Tereska. A co ty o tej porze tu robisz, zamiast być w biurze?

- Wiesz, ja tu jestem właściwie służbowo, to znaczy, idę tędy do Urzędu Miasta. Tam muszę osobiście załatwić takie zaległe sprawy. Jutro chyba będziesz w pracy, co Gośka?

- Oczywiście, że będę.

- No to do widzenia i tak nie masz melodii do gadania.

- Do zobaczenia jutro.

„No i moje odosobnienie nie jest takie, jakiego mi potrzeba. Lepiej wrócę do domu. Teraz i tak nikogo nie ma, to może coś wymyślę.” Podniosła się powoli z ławki, ale zamiast w stronę domu, poszła w górę parku, wąską ścieżką. Tu park był coraz dzikszy, krzaki nie przycinane rozrosły się wszędzie.

Tam na samej górze była stara kapliczka, mała i zaniedbana. Miała jednak jakiś niezwykły urok. Modlitwa tutaj była prawdziwym ukojeniem. Dla Gośki chwila ta przyniosła rozwiązanie, całkiem nieoczekiwane.

No tak, nie ma się co dręczyć, trzeba zapomnieć i wybaczyć.

Grzesiek wrócił, prosi o wybaczenie, Boże jak ciężko na sercu. Ale dzieci takie szczęśliwe, przez te długie miesiące czekały, ciągle czekały na tatę. A tata odszedł i zamieszkał z Mirą, nawet się nie tłumaczył, ani zastanawiał nad tym co robi.

A teraz wrócił, zgnębiony i przegrany.

Mirka chętnie korzystała z jego pieniędzy, a jak ich zabrakło, to już go zlekceważyła i spotykała się z innymi, bardziej zasobnymi w pieniądze.

I Grzesiek musiał odejść.

Gośka wiedziała kim jest Mirka, ale Grzesiek nie robił sobie nic z opinii. Po prostu chciał z nią być, bez względu na wszystko. Otrzeźwienie było jednak bolesne.

Upokorzony i pełen poczucia spóźnionej winy, powrócił.

Trudno przebaczyć, trudno zapomnieć, ale dziś wie, że musi to zrobić. Ola i Danusia bardzo cierpiały przez odejście ojca.

W szkole czuły się źle, wśród koleżanek, które wszystko zawsze wiedziały. Mimo, że i inne dzieci były w podobnej sytuacji, ale zawsze to była ta gorsza kategoria dzieci. Po za tym czuły się porzucone. Myślały, że pewnie to one coś zawiniły i tatuś odszedł.

Kiedy wrócił, ich szczęście było ogromne. Lepiły się wprost do niego, chciały z nim wszędzie wychodzić.

- Mamusiu, czy tatuś już zostanie- pytała starsza Ola.

- Spytaj taty, dziecko.

I Grzesiek patrzył na nią pytająco, bo nie był pewny czy mu przebaczyła.

- Wiesz Olu, ja chcę być z wami już zawsze. Bez was nie mogę żyć, teraz wiem to lepiej niż kiedykolwiek.

„Tak,- myśli Gośka- dzieci najważniejsze. Ja też muszę się przyznać przed sobą, że kocham Grześka, pomimo tego bólu, który mi zadał. Boże Święty, żeby on już był z nami i nie robił takich głupstw więcej.”

Szła z powrotem wąską ścieżką, wśród opadłych liści, czuła ich zapach. Zapach pięknej jesieni.

Przecież miała tyle zmartwień, gdy go nie było. Nic nie pomagał, wszystko Mirce oddawał, a ona nie chciała iść do sądu po alimenty od niego.

Ciekawe, czy on myśli dziś tę krzywdę im wynagrodzić, zobaczymy.

Weszła do mieszkania.

Dziewczynki wróciły już ze szkoły.

- Mamusiu, mamusiu- krzyczała Danka _ dostałam dziś piątkę z matematyki. Wiesz jak dobrze, że mi tato wczoraj pomógł i wytłumaczył to, czego nie rozumiałam. Wiesz mamo, pani się dziwiła, że tak dobrze umiem, a ja powiedziałam, że tatuś mi tak dobrze wytłumaczył.

- No pięknie dzieci, a coście jadły?

Ale Danusia wpadła jej w słowo i krzyczała:

- Wiesz mamusiu, Kryśka mnie widziała z tatą wczoraj w sklepie i mówiła, że tato jest taki fajny, bo jej tato nigdzie z nią nie idzie.

Aż ją coś w serce ukłuło, tak to jest- tato wspaniały, ona się zaharowuje, kocha je zawsze i cokolwiek dla nich robi biorą to jak coś im należnego. Nigdy ich, nawet na chwilę, nie zostawiła samych, dzień i noc o nich myśli, a jednak nie okazują jej tyle przywiązania, ile go mają dla ojca.

Tak jej się może wydaje, ale woli nie sprawdzać czy to jest prawda. Jednak to jest widoczne, tato tylko palcem kiwnie, a one takie uszczęśliwione.

No, trudno, przecież o to chodzi, aby były szczęśliwe.

Zamieszczono 20 czerwca 2026 r.

Tomku, wracaj do domu, już późno.

- Zaraz wracam, mamusiu, jeszcze chwileczkę się pobawię.

I mały Tomek biegał dalej z kolegami po podwórku. Tak mu było dobrze tutaj, tak bardzo szkoda wracać do domu. Jeszcze chwileczkę biegać, krzyczeć i cieszyć się swobodą - tego pragnął.

Ale zdecydowany głos mamy zmusił go do powrotu. Powoli, ociągając się i coś krzycząc do kolegów, wchodził na klatkę schodową bloku.

Ale do mieszkania wbiegł, wołając:

- Mamo, mamo, Wojtek dał mi chrabąszcza, patrz jaki duży, jaki brązowy i jak rusza łapkami.

Na ręku Tomka leżał rzeczywiście okazały chrabąszcz.

- No wiesz, Tomku, co ty zrobisz z tym chrabąszczem w mieszkaniu, on żyje na drzewach.

- Wiem, mamo, ale ja go sobie przygotuje do kolekcji, takiego jeszcze nie mam.

- No, dobrze, Tomku, chodź się teraz umyć i zjeść kolację.

- Mamo, a gdzie tato i Magda?

- Poszli do babci na chwilę, wiesz , że trzeba jej zrobić zakupy, bo nie czuje się dobrze.

- Aha, wiem.

- Tomku, zjedz kolację, umyj się i idź spać, idziesz rano do szkoły i zawsze jesteś śpiący.

- Tak mamo, ale teraz nie jestem śpiący i chciałem jeszcze oglądnąć dobranockę dla dzieci.

- Dobrze, ale jak się skończy, to szybko biegaj do łóżka.

- Tak, mamo.

I Tomka pochłonęło oglądanie dobranocki.

Łucja, mama Tomka, prasowała na jutro ubranie dla siebie, Magdy, Tomka, no i świeżą koszulę dla męża Kazka.

Myślała przy tym: „Magda pewno nie będzie zadowolona, że ja prasuję spódnicę i bluzkę na jutro. Ona woli w tych starych dżinsach i za dużym swetrze iść do szkoły.” Łucja nie znosiła takiego stylu, ale argumenty Magdy, że wszyscy tak chodzą, miały swoją wagę.

No tak, trzeba się przyzwyczaić, że czasy się zmieniają i dzieci dzisiaj są inne niż my kiedyś.

Wreszcie Kazek z trzynastoletnią Magdą, powrócili od babci. Oboje byli zadowoleni, bo babcia już czuła się lepiej.

- Mamo, co masz na kolację, taka jestem głodna.

- W lodówce są wędliny i sałatka, weź sobie co chcesz, a ja przygotuję herbatkę i dla taty też. No Kaziu, co tam słychać u mamy?

- Dobrze, Łuciu, na szczęście grypa mija powoli i mama za dwa dni wraca do biura, do pracy. Ale mamy pewien problem, bo pisała do niej Halina, że musi wykupić to mieszkanie służbowe. Jeżeli nie zdobędzie pieniędzy w terminie, to jej go zabiorą. A wiesz, z dwojgiem dzieci i z tym jej Ryśkiem, który nie wiele dba o dom, to nie jest łatwo.

- Tak, wiem i co twoja mama zamierza zrobić?

- Jeszcze nie wie, co zrobi. Najpewniej ten plac, co mamy wspólny po ojcu, trzeba sprzedać. Dostałbym swoją część, a mama chce swoją i Haliny część wpłacić na to ich mieszkanie. Co ty na to, Łuciu?

- No cóż, ja tu nie mam nic do powiedzenia. A co my zrobimy z tą częścią twoją, Kaziu?

- Jeszcze nie wiem, tyle jest potrzeb. Ale może gdyby w coś zainwestować i jakiś zysk mieć na przyszłość, to było by nieźle, nie sądzisz, Łuciu.

- Jak dotąd to jeszcze się nam nie udało, żeby wiele osiągnąć. A teraz, to nie wiadomo w co inwestować. Dzisiaj coś prosperuje dobrze, a za chwilę leci w dół. A tyle oszustw dookoła, wszyscy chcą się szybko dorobić na takich naiwnych jak my. Musimy bardzo uważać.

- Tak, wiem, ale popytam Zenka, on jest zorientowany na giełdzie, to mi doradzi.

- A co ci kto może doradzić, tam też manipulują, aby sztucznie podnieść wartość akcji, a później wszystko leci na łeb na szyję. I kto traci na tym? Tacy jak my, niedoświadczeni.

- No to co w końcu zrobić. To co my zarabiamy, to ledwie na życie starcza. A wiesz jak jest niepewnie w pracy, Łuciu.

- Wiem, co dzień mi mówisz o tej prywatyzacji waszego zakładu. Kiedy wreszcie to się skończy.

- Nie wiadomo kto pójdzie na bruk, a kto zostanie. No wiesz, mnie nie wyrzucą, ja jestem tam potrzebny. Bez fachowców nie będzie zakład istniał. Tylko nie mogę się z tymi Amerykanami dogadać. Oni chcą zostawić połowę załogi, a co z resztą ludzi zrobić. Przecież zawsze była praca dla ludzi, a oni komputery, nowe maszyny. No i ci co zostaną muszą robić za dwoje. U nas to trudno co na ludziach wymusić, nie są nauczeni dobrze pracować. Jak im bezrobocie zagrozi, to się szybko nauczą , czyż nie? A, wiesz Łuciu, na to trzeba trochę czasu i muszą poznać na swojej skórze, to się nauczą. Ale jeśli o nas chodzi, to ta sprzedaż zajmie jeszcze trochę czasu, a mama chce żebym jej pomógł, wiesz, boi się że ją nabiorą.

- No, przecież to jest i twój interes.

- A co Halina, tylko skorzysta i nic więcej, jak zwykle.

- Widzisz, każdy jej współczuje i pomaga jak może, bo jej z tym mężem się nie powiodło.

- Ach, to jest czyjaś wina, że jej się nie powiodło i ciągle się wszyscy tylko o nią zamartwiają. Ja myślę, że jakby sami musieli zatroszczyć się o swój byt, to by im to na dobre wyszło. I Rysiek nie byłby taki nieodpowiedzialny. Co on ma brać kłopoty na siebie, jak rodzinka załatwia za niego sprawy trudne. Nie myślisz, że mam rację Kaziu?

- Tak, być może masz rację, ale nie wytłumaczysz tego mamie. Ona ciągle drży, że Halina się załamie i wszystko się u nich rozleci, więc ciągle im pomaga.

- Nie wiem czy się rozleci, bo Halina wcale za bardzo Ryśkowi nie ma za złe, że jest jaki jest. Ona trzyma go w ręku i właściwie, to chyba sama winna, że on nie odważa się cokolwiek robić bez jej aprobaty, czy tego nie zauważyłeś, Kazek?

- Tak, Halina od dziecka lubiła rządzić i mną też chciała dyrygować. Wiesz, byłem młodszy i do czasu się jej to udawało, później już nie.

- Widzę, widzę, przecież jak tylko się spotykacie, to nigdy jej się nie sprzeciwiasz, cokolwiek by nie mówiła, czyż nie?

- Może, nie zastanawiałem się nad tym. Ale wiesz, nie ma o czym dyskutować, bo w końcu się pokłócimy. Dzieci już śpią, więc kończ Łuciu to prasowanie i idziemy spać...Dobrze?

Zamieszczono 27 czerwca 2026 r.

Doprawdy historia ta jest niesamowita.

Wszystko zaczęło się całkiem zwyczajnie. Tego dnia od rana padało. Deszcz sączył się z nieba drobnym kapuśniaczkiem. Ludzie snuli się zamyśleni, niebaczni na to co się wokół nich dzieje.

Anna szła między nimi niczego nie widząc.

Ciągle miała w oczach ten obraz męża w uścisku z Zuzą. Jak mogli jej to zrobić. On, ten ukochany Paweł i jej dobra - niby koleżanka. Kiedy między nimi się coś zaczęło, tego nie wiedziała. Przecież Paweł ciągle krytykował Zuzię, miał jej za złe, że taką niemiłą koleżankę musi tolerować w ich domu.

A tu naraz taka zmiana. Ale czy naraz i czy zmiana?

„Zaraz, zaraz, niech sobie przypomnę, przecież to w jej imieniny tak gwałtownie się od siebie odsunęli, kiedy weszłam do pokoju z herbatą. Paweł zaraz zaczął czegoś szukać na półkach z książkami.”

Ale skąd by jej przyszło do głowy coś podejrzewać. Przecież tak chciała aby się również zaprzyjaźnili. A kiedy rodziła Renatkę, to Paweł i Zuzia byli w pobliżu i pierwsi zobaczyli maleństwo. Boże, co teraz będzie z nimi. Co ma robić, może pójdzie na cmentarz. Tam od roku leży mama, zawsze do niej chodziła w nieszczęściu.

„Tak, idę tam, przecież tak kocham Pawła i muszę go odzyskać. Mama zawsze dobrze mi radziła.”

Automatycznie Anna weszła na ulicę przed bramą cmentarza, aby tam dojść jak najprędzej. Nawet nie spostrzegła, szybko nadjeżdżającego samochodu.

Odczuła straszne uderzenie przez moment.

To wszystko.

Na ulicy zostało zmasakrowane ciało. W torebce, odrzuconej daleko, zostały odnalezione dokumenty i adres.

Telefon dzwonił i dzwonił. W mieszkaniu nie było nikogo. Paweł z Renatą byli u swojej matki. Kiedy wrócili, przed domem czekał policjant.

- Czy pan Paweł Sambor- zapytał

- Tak, a o co chodzi?

- Może wejdziemy do środka?

- Proszę bardzo, pewnie żona też już czeka na nas.

- Nie myślę, proszę pana. Właśnie w sprawie wypadku żony tu jestem.

- O Boże, o co chodzi, jaki wypadek?

- Proszę się nie denerwować, ale niestety pańska żona zginęła w wypadku na drodze.

- Niemożliwe, to na pewno pomyłka. To nie może być Anna, ona poszła na zakupy i na pewno się nieco spóźniła. Skąd pan wie, że to Anna?

- Niestety, nazwisko i adres się zgadzają, więc nie ma się co łudzić. Jeżeli ma pan z kim zostawić dziecko, to pojedziemy dokonać autopsji. Bardzo mi przykro, że musiałem przynieść taką wieść, ale to mój obowiązek.

Paweł stał rażony tą wiadomością niespodzianą, niezdolny zebrać myśli.

„Co na miłość Boską się stało, Boże, to moja wina. Na pewno jakieś znaczenie miał ten epizod z Zuzą, który Anna zobaczyła.”

Tak, ale to przecież nie znaczyło dla niego nic. Po prostu nie mógł odepchnąć Zuzy. Ona tak się do niego lepiła, co miał robić.

„Nie, to nieprawda, Anna wróci, zaraz wróci.

Co ja zrobię teraz, trzeba do matki zadzwonić, aby Renatki przypilnowała. Muszę iść szybko zobaczyć kto to jest, bo to nie Anna, na pewno nie Anna. Tak, nie ma co rozpaczać, to na pewno ktoś inny.”

- Mamo- mówił do słuchawki - przyjdź wnet, bo muszę wyjść, a Anna jeszcze nie wróciła.

- Czemu nie wróciła, nie wiesz?

- Właściwie to jest tu policjant i muszę iść, bo był wypadek i on mówi, że to Anna zginęła, ale wiesz ja nie wierzę. Przyjdź zaraz, bo muszę iść.

- Lepiej przywieź dziecko do mnie, bo nie wiadomo, co dalej. Mój Boże, coś strasznego musiało się stać, bo przecież policjant nie przychodził by bez powodu.

- Mamo, to my już jedziemy.

Na miejscu, w kostnicy, leżały przykryte czyjeś zwłoki. Policjant w asyście innych zbliżył się do stołu i odkrył ciało.

Pawłem wstrząsnął dreszcz. To ona, Anna.

Leżała z twarzą ledwie nieco ze skóry odartą, lecz włosy miała wgniecione, zmieszane z krwią.

Boże, to ona, czy to możliwe.

Pawłowi nogi ugięły się i runął na posadzkę. Kiedy oprzytomniał na ławie obok, przypomniał sobie co się stało.

Musiał podpisać jakieś papiery, na coś odpowiadać, gdzieś iść, o czymś pamiętać.

Zdawało mu się, że pływa w gęstej mgle i nie jest w stanie niczego spostrzec wokół siebie.

Jak się znalazł w domu, nie wiedział.

To było nie do uwierzenia, w sercu czuł ogromny ciężar. Teraz już jej nic nie wyjaśni, teraz już na zawsze będzie czuł jej spojrzenie i widział te łzy rozpaczy. Dlaczego nie umiał wtedy postawić sprawy jasno. Wydawało mu się, że sytuacja była niepoważna i bez znaczenia.

Bo taka była dla niego - ale widocznie nie dla niej.

Następnego dnia poszedł na miejsce wypadku. Chciał się przekonać, czy wypadek mógł mieć związek z tym, co zrobił, przecież chyba nie zrobiła tego celowo.

Nie, nie celowo. Świadkowie potwierdzili, że to się stało niespodzianie.

Podobno Anna szła zamyślona, wpatrzona w bramę cmentarza. Tak, przecież szła do matki.

Po cóż tam szła właśnie w tym czasie. Zapewne chciała tam szukać pociechy, na pewno tak. Paweł odczuł dziwne pragnienie pójścia również na cmentarz.

„Tak, pójdę tam. Wytłumaczę matce Anny, że naprawdę ją kochałem i kocham.” Musi coś zrobić, bo zwariuję.

Automatycznie, jak w transie, wszedł na jezdnię.

Zanim cokolwiek zdążył zauważyć, usłyszał pisk opon gwałtownie hamującego samochodu.

Poczuł uderzenie i ból, jakby jego ciało eksplodowało.

Ciemność go ogarnęła.

I to był koniec.

Czyż nie jest to niesamowite..........

Zamieszczono 4 lipca 2026 r.

Była środa, późne popołudnie. Powietrze było ciężkie i parne. Jakieś niesamowite uczucie ogarnęło wszystkie żyjące stworzenia. Pies wdowy Malickiej pchał się do domu, chociaż stale przebywał na zewnątrz. Teraz drżał i piszczał żałośnie, nie odstępował od niej nawet w domu.

Malicka mieszkała przy drodze, w ładnym zadbanym domu. Otaczając dom ogródek był też zadbany i ładny.

Stale w tym ogrodzie coś robiła, coś plewiła, coś sadziła, nigdy nie siedziała bezczynnie. A zwłaszcza nigdy nie lubiła plotkować z sąsiadkami.

Sąsiedzi też byli już obcy, bo starzy powymierali, a młodzi posprzedawali te małe gospodarki i wynieśli się w świat.

Przybyli ci sąsiedzi z jakiś dalekich wsi i przynieśli tu swoje stare nawyki. Nikomu ani w głowie nie było tracić czasu na jakieś ogródki, czy też estetyczny wygląd otoczenia.

Malicka tu się urodziła i tu chciała umrzeć. Nowi sąsiedzi byli młodzi i czuli się bardziej związani ze sobą niż z Malicką. Jakoś krzywo i z ironią patrzyli na jej zabiegi wokół domu.

U nich śmieci leżały kupami na podwórkach, a pokrzywy rosły wszędzie i to właśnie było dla nich normalne. Nie wyglądało to dobrze przy tak zadbanym otoczeniu Malickiej, budziło w nich złość. Nie chciało im się przykładać do roboty.

Uważali taką robotę za zmarnowanie czasu. Chociaż czas ten poświęcali bez żalu na plotki i popijanie piwa w stojącej przy drodze budzie. Stali tam całymi dniami z butelką piwa w ręce i przygadywali na temat Malickiej i jej głupich prac. Kłócili się też często klnąc i krzycząc bez żadnego umiarkowania.

Nie lubiła Malicka tego pijaństwa i tych krzyków. Nie cierpiała widoku pijanych nierobów, olewających przybytek, w którym przecież i inne artykuły były. Buda stała pośród wyschniętych krzaków, które nie zniosły takiego podlewania.

Malicka usiłowała zwrócić uwagę sklepowej na takie postępowanie i samych pijaków też. Naraziła się wszystkim śmiertelnie. Miała odtąd wśród nich samych wrogów. Zaprzestała już tej beznadziejnej walki, a mimo to dalej o niej plotkowano i dopatrywano się Bóg wie czego w jej postępowaniu. Nie czuła się w śród nich dobrze, ale co miała zrobić, pogodziła się z losem. Ludzi nie da się zmienić gadaniem ani przykładem. Na to trzeba lat wychowania. Malicka radziła sobie nieźle, miała zawsze pieniądze i sąsiedzi czasem pożyczali od niej, gdy byli w potrzebie.

Żyła tak niezbyt się angażując już w życie tego społeczeństwa, robiła swoje. Dalej plewiła, sprzątała i sprzedawała swoje kilimy, które tkała w wolnych chwilach na krosnach.

Miała za to dość pieniędzy i to widać ludzi denerwowało najbardziej. W tym zbiorowisku, chcąc nie chcąc, musiała pędzić swój żywot, gdyż kochała to miejsce na ziemi i niczego tak nie pragnęła, tylko, żeby było piękne. Nie chciała wciąż patrzeć na stare śmieci i brudnych pijaków. Ale na to nie było rady. „Może kiedyś to się zmieni”- myślała. Trzeba mieć nadzieję, ale to już nie za jej żywota.

Patrzyła Malicka na tę ulewę, która z oberwanej przed chwilą chmury runęła na ziemię. Potoki wody płynęły obok domu, za chwilę w jednym momencie dom stał we wodzie.

Wybiegła Malicka na dwór zobaczyć co się stało. A widok był straszny. Ze wszystkich górek spływała woda właśnie na jej najniżej położone podwórko. Woda zalała już piwnicę.

„Boże miłosierny, co ja sama mogę tu zrobić. Trzeba tę wodę skierować w bok, bo wnet podmyje dom i się zawali.”

Drzewa zaczęły się przewracać, z wodą płynęły śmieci i różne odpadki. Na nieszczęście solidne ogrodzenie z boku nie pozwalało wodzie spłynąć na bok, na sąsiednie pola.

Tam nie było domów, tylko jakieś uprawy.

Malicka rozpaczliwie przekopywała pod murkiem ogrodzenia rowek i woda choć w części mijała dom.

„No, choć trochę mniej wody koło domu i nieco bezpieczniej”- myślała sobie, bardzo tym kopaniem zmęczona.

Deszcz przestał tak gwałtownie padać i wszyscy sąsiedzi wylegli z domów. Wiedzieli, że im woda nie zagraża, gdyż ich domy stały trochę wyżej. Chodzili po kilku ulicą i patrzyli z radością, jak Malicką zalewa i topi woda spływająca w coraz większej ilości z tych górek.

- No widzicie, jak tą starą zalewa, wnet ten dom się zawali, bo przecież stoi we wodzie, a drzewa już wszystkie poszły z wodą.

A ona patrzył w ich stronę, czy może przyjdą pomóc, przecież właśnie do niej szli pożyczać pieniądze, a ona nigdy nie odmówiła. Nawet duże sumy, aby sobie pomogli w biedzie.

No, a teraz tylko się złośliwie uśmiechają i cieszą, że to ją takie nieszczęście spotyka.

Sąsiadka Smyczkowa, która mieszkała niżej, przyleciała z krzykiem, że ją woda zalewa. A wszystkiemu winna ona, Malicka, bo spuszcza wodę poza swoją parcelę. To był czysty nonsens, bo właśnie woda szła bokiem. Woda, która spływała środkiem leciała na dół, na dom Smyczkowej. Tyle, ile spłynęło w bok nie leciało prosto do niej. I ona swego czasu też potrzebowała pilnie pieniędzy, kiedy ją podobno w kościele okradli. Tak się w każdym razie tłumaczyła, chcąc pożyczyć tych pieniędzy. Bała się okropnie, żeby jej chłop się nie dowiedział. Obił by ją pewnie bez miłosierdzia. Za to dziś z wielkim wrzaskiem napadała na Malicką za ten rowek przekopany i tę wodę, której przecież nie sprowadziła tutaj, tylko chciała się ratować od katastrofy. Zwołała Smyczkowa tych przyglądających się radośnie sąsiadów i razem zasypali ten rowek. Woda już tylko koło domu Malickiej płynęła. Nie uspokoiło to Smyczkowej. Razem ze swoim przybyłym tu mężem, krzyczeli jaką szkodę im straszną zrobiła.

- Ludzie, czyście rozum stracili, przecież ja tu nic nie jestem winna, to jest powódź i trudno zatrzymać taką wodę. Ona leci gdzie jej niżej. W takiej chwili ja jestem najbardziej zagrożona, powinniście pomóc, a wy wszyscy na mnie.

Malicka chciała tłumaczyć, ale ludzie już odeszli na ulicę ze śmiechem, nareszcie się na niej odegrają.

A Smyczkowa nie przestawała krzyczeć za płotem. Darła się histerycznie:

- Przez ciebie mnie woda zalewa, moje dzieci się potopią, mój dom się zawali! Skąd ja wezmę pieniędzy na nowy? Ty jesteś bogata, to twój dom się może zawalić, możesz sobie nowy postawić, ciebie stać na wszystko.

- Uspokój się kobieto i zastanów. Przecież widzisz co się u mnie dzieje, cały dom zalany i w środku woda stoi. Wszystko się wali w koło.

Malicka była zrozpaczona i zmęczona, nie dość, że nie może sobie poradzić z tą wodą, to jeszcze taka straszna przykrość, bez żadnego sensu ją spotyka.

- Chodźże na podwórko i zobacz na swoje oczy, gdzie ta woda leci, gdy nie leci tam w bok.

O dziwo, Smyczkowa przyszła popatrzeć, zobaczyła rzekę lecącą w dół, prosto na jej dom, tyle, że dalej były drzewa i woda płynęła w trawie, to jej nie było widać. Ale niewątpliwie to ta woda tam płynęła.

Tyle się Smyczkowa nakrzyczała, tyle nawyzywała i teraz widziała, że właśnie zrobiła sobie jeszcze większą szkodę. Sprawa była tak jasna, że nawet zdobyła się na nieudolne tłumaczenie swoim zdenerwowaniem i nie wiedziała, że to tak wygląda.

Po tych wyzwiskach, które sypali na Malicką, razem z chłopem i po tym krzyku nieludzkim, w którym wyrazili całą swoją nienawiść i zazdrość, po odsłonięciu najbrzydszej strony swej duszy, taki widok i taki dowód niewinności Malickiej zaszokował nawet tak ordynarną i chamską osobę, jaką niewątpliwie była Smyczkowa.

A Malicka myślała: „Boże Miłosierny, czy to są ludzie, czy wilki. Przecież nie chciałam im zaszkodzić i nie zaszkodziłam. Powódź to powódź, ja na nią nie mogę nic poradzić, a sama najwięcej ucierpiałam. Jednak najgorsze, to odczuć w takiej chwili brak ludzkiej solidarności, a właśnie przekonać się ile zawiści i zazdrości tkwi w ludzkich sercach.”

Nagle głuchy szum ogromnej ilości wody zwrócił uwagę wszystkich. Woda spływała z góry na drogę, kilkadziesiąt metrów dalej. Spadała rwącą rzeką na pole obok Malickiej i zalała go w jednej chwili całkiem. Okazało się, że wyżej położone stawy woda wypełniła całkowicie. Było jej jednak tak dużo i stale spływała z gór nowa, że przerwała wszystkie groble i jak wodospad spadała niżej.

Gdyby było jej jeszcze trochę więcej, wątłe wały przed domami sąsiadów również zostały by przerwane. Wszystkie domy, łącznie z domem Malickiej, nie ostały by się po takiej nawale.

Wtedy to zadowoleni dotąd z nieszczęścia sąsiadki ludzie, z przerażeniem dostrzegli niebezpieczeństwo, jakie im również grozi. Uśmiechy znikły z twarzy, bo któż może wiedzieć co będzie dalej. Noc nadchodziła, pobliska rzeczka zmieniła się w rozlewisko wód i lada chwila mogła podejść wyżej.

Gdyby deszcz znów zaczął padać, nie było by ratunku. Zdrętwieli sąsiedzi nagle zrozumieli, że żywioł jest groźny dla wszystkich. Wcale nie jest wiadomo kiedy i kto będzie potrzebował pomocy, a śmiać się i cieszyć z cudzego nieszczęścia może się w końcu nie opłacić.

I Smyczkowa też poszła patrzyć co się dzieje, prawdziwa groza zaglądnęła w jej oczy. Stali ludzie przez całą noc i czekali, co ona też przyniesie. Była to noc grozy i nadziei, że nieszczęście nie dotknie tym razem ich, tu czekających.

A Malicka, zmęczona do ostatnich granic, leżała w łóżku i nie mogła się pozbyć przykrego uczucia zawodu wobec ludzi.

Żyła już tyle lat, ale nigdy aż tak dotkliwie nie przekonała się o ludzkiej podłości.

Boże, jak to jest, czy ludzie to ludzie, czy wilki czyhające na ofiarę.

W tym dniu dostała odpowiedź na to pytanie, wątpliwości już nie miała żadnych. Serce przepełniło się bólem, omal nie straciła życia uświadamiając sobie tą przerażającą prawdę.........

Zamieszczono 11 lipca 2026 r.

---