Dziś prawdziwych … szopek już nie ma ...
(wspomnieniowe kolędowanie)
Mróz misterne firan wzory wymalował na okienkach.
Nie zobaczę kolędników mimo, że na ławie klękam.
Staję nawet na stoliku - no i wspinam się na palce,
lecz nie widzę kolędników - przez te wzory na firance.
Ciepłem jednak i oddechem, no i nosem tuż przy szybie
jakoś radzić sobie muszę, zanim mróz na powrót wyjdzie.
Mała dziurka, już coś widzę - jakieś światła idą drogą,
jakieś krzyki, śmiechy, śpiewy - kolędnicy to być mogą!
Śnieg za oknem, światłem z domu, znaczy drogę kolędnikom!
Do nas idą! Już się śmieją twarze wszystkim domownikom!
Tym najmniejszym mina zrzednie, jak im turoń kłapnie pyskiem
i uciekną do nóg mamy, w fałd spódnicy tuląc z piskiem!
Lecz ciekawość znacznie większa jest od strachu przed turoniem.
Pojedynczo, powolutku odrywają z buzi dłonie.
Teraz znowu Herod krwawy płaszczem z kapy je nakrywa.
Odważniejsze stoi cicho, mniej odważne mamy wzywa!
Mama mówi: przestańże się już wygłupiać, Ty Herodzie.
Jak mi straszyć będziesz dzieci - wylądujesz wnet na mrozie!
Herod staje grzecznie w sieni; woli zagrzać się troszeczkę;
rezygnuje z harców z dziećmi - przyszła kolej na Śmierteckę!
Kosą z drewna wymachiwać Śmierć zaczyna już po izbie,
ktoś jej jednak przerwał krzycząc: Szopka stoi już na przyzbie!
Robić miejsce szopce trzeba, bo umarznie nam Jezusek.
I na środku staje piękna - szopka, która …ma… swą duszę.
W niej jest wszystko takie żywe, chociaż nic się w niej nie rusza.
To dziecięca wyobraźnia zda się ruch ten tak wymuszać ?!
Słychać, że Jezusek płacze, Maria szybko się pochyla
i przytula go do siebie, i wyśpiewa Li li li la.
Józef w bezradności męskiej tylko stoi, tylko patrzy.
Widzi, pastuszkowie idą - daj Maryjo, niech zobaczy
Jezus mały ich owieczki, co się pchają tu do szopki.
Popatrz Mario - już się śmieje - nasz malutki Święty Chłopczyk!
W szopce widać każdy szczegół: drut, żarówkę, siano, słomę,
deski widać gwoździem spięte - takie wszystko to znajome?
W tamtym roku kolędnicy mieli przecież też tę szopkę.
Patrz, pastuszek ściska w ręce i mnie też tę samą czapkę!
Tylko stara czarownica, co w maśniczce masło kleci,
dzisiaj inną ma spódnicę, ale dalej straszy dzieci!
Trzej Królowie piękne płaszcze wykończone złotą nitką
narzucone mają w sposób - taki, że jest widać wszystko!
Widać patyczek i druty - lecz nie widzą tego dzieci
i nóg z deseczek nie widzą - tylko gwiazdę, która świeci,
która Mędrców tu przywiodła – tu, gdzie łuna jest nad szopką,
gdzie jest Józef i Maryja - i Dzieciątko - co śpi słodko.
Zapatrzone w szopkę dziecko już nie czepia się spódnicy.
Zapomniało o turoniu, o Herodzie, czarownicy.
Już nie boi się tej Śmierci w białym dużym prześcieradle,
co drewnianą kosą jeździ Herodowi po złym gardle.
Już natłoku obcych ludzi w jednej izbie się nie boi.
Zobaczyło tuż przy piecu, że tam piękny Anioł stoi.
Może nie był taki piękny, może nie był taki duży,
może trądzik miał na czole, był w obrusie co wysłużył
się na służbie u proboszcza, nim się suknią stał anioła.
Dziecko patrzy – widzi skrzydła, złota duża aureola
przyczepiona niewidocznie, tak do włosów- jakoś w górze.
Na dziecięcej buzi zachwyt, który trwałby znacznie dłużej.
Lecz to, co ma swój początek, to i koniec mieć swój musi.
Anioł widząc oczy dziecka jakoś także się zasmucił.
I pochylił się nad malcem i poczochrał po czuprynie.
Nie płacz mały, rok nie długi i zobaczysz - szybko minie!
Ja nie płaczę za kolędą, tylko płaczę za Jezuskiem.
Takie zimno jest na polu a on tylko ma pieluszkę!
I tak chciałem cię Aniele prosić bardzo, tak od siebie,
Powiedz Mu, że nim dorośnie - to może by… mieszkał w niebie?
Tekst i rysunki,
Anna Gaudnik
26 grudnia 2012 r.